Prolog.

"Kiedy umiera Twój przyjaciel, niech Twoje oczy nie będą suche, ale niech także nie stają się morzem. Łzy tak, płacz nie. 

     Zgiełk. Oślepiające światła reflektorów skierowane w moją stronę. Ten moment na scenie, który na zawsze zapadł w moją pamięć. Tysiące dziewczyn piszczących na nasz widok. Niesamowite uczucie. Ostatni koncert. 
     Spojrzałem w kierunku czwórki moich najlepszych przyjaciół. Uśmiechy goszczące na ich twarzach utwierdzały mnie w przekonaniu, iż znajduję się w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze, a co najważniejsze - z odpowiednimi ludźmi. Bez nich, nie byłoby mnie. Bez nich, i oczywiście bez naszych pięknych fanek. Przeniosłem spojrzenie na salę wypełnioną po brzegi. A już po chwili muzyka rozbrzmiała, przechodząc po całym moim ciele. 
     Jak zwykle, bawiliśmy się świetnie. Był to rozkwit naszej kariery. A ja nie mogłem uwierzyć, że to już koniec. Towarzyszył nam śmiech, były też i łzy. Pod koniec dziękowaliśmy naszym cudownym fanom, za to, że po prostu byli z nami od początku. Zaśpiewaliśmy im "What Makes You Beautiful". Było to zwieńczenie naszej pierwszej trasy koncertowej - Up All Night. 
     Mimo wszystko zbiegliśmy ze sceny z uśmiechami na ustach, machając do ludzi, którzy skandowali nasze imiona. Pogratulowaliśmy sobie nawzajem, lecz wtedy stało się coś, co wywróciło wszystko do góry nogami. On... zemdlał. Tak po prostu. A potem już tylko ja wiedziałem co się stało. Wierzcie mi, rozmowa z lekarzem była najgorszym momentem w moim życiu. 
     Nigdy tak naprawdę nie zastanawiałem się nad tym, czym jest śmierć. Bowiem bałem się tego. Kto by się nie bał? Nikt z nas nie wie, co będzie później. Lecz czy dla najlepszego przyjaciela, osoby, która była z tobą zawsze, nie warto stawić jej czoła? 

     Miałem stać bezczynnie, podczas gdy z niego każdego dnia dosłownie uchodziło życie? Widać to było jak na dłoni. Umierał. Choroba, na którą nie można było znaleźć leku, zmieniała go w pustą skorupę, imitującą człowieka. Nie funkcjonował normalnie. Oczy traciły blask. Był słaby. A ja, gdy go widziałem, czułem się tak, jakby ktoś wbijał w moje serce malutkie igiełki. Najgorsza była bezsilność. Nie umiałem mu pomóc. Lecz wiedziałem kto może. 

     "Musiałem sprawdzić, czy moje uczucia do niej wygasły. Lecz nie. Kiedy ją widzę, chcę być z nią, kiedy jestem z nią, pragnę jej dotknąć, kiedy dotykam choćby jej ręki, chcę ją objąć. Poczuć przy sobie. Poznać smak jej skóry, zapach włosów. Chcę ją rozśmieszać. Ale nie powinienem pragnąć tych wszystkich rzeczy, bo nie mogę ich mieć. A tęsknota za tym, czego nie można mieć prowadzi do nieszczęścia i szaleństwa" - gdy przeczytałem co napisał w swoim prywatnym zeszycie, już wiedziałem, że ona go z tego wyciągnie. Przynajmniej musiałem spróbować. Nie mogłem pozwolić mu odejść w tym wieku. Nie z tyloma niespełnionymi marzeniami. Nie mógł umrzeć. Nie mogłem mu na to pozwolić. W innym wypadku nie nazywałbym się Niall James Horan...